Home

Open brief aan Huub van den Dungen

Geachte heer Van den Dungen,

Enkele maanden geleden, als ik het goed heb op of rond 21 mei, was u in de uitzending van ‘Onderweg’ van de Wereldomroep, u weet wel, het programma van Bob van Beeten en Bart van Riel.
In die uitzending ging u in op een vraag van een luisteraar met betrekking tot de onkostenvergoeding, die wij als chauffeurs ontvangen. De vraag die werd voorgelezen, luidde: ‘Huub, probeer je ook eens wat aan de onkostenvergoeding te doen?’ De strekking van die vraag was natuurlijk, dat u dit in de CAO-onderhandelingen eens moet aankaarten om tot een acceptabele onkostenvergoeding te komen .

Over uw antwoord hebben velen zich boos gemaakt. Eén van die mensen was ik. En ik was zo boos, dat ik in een impulsieve bui ‘Onderweg’ meteen heb gemailed, dat ‘Huub staat te liegen’ met daarbij een aantal stevige voorbeelden. Mijn opmerking werd voorgelezen en daarbij merkten Bob en Bart op, kennelijk enigszins geschrokken van mijn felheid, dat ik dat dan maar tegen Huub zelf zou moeten vertellen. Vandaar dan nu deze brief. Wat laat misschien, maar dat heeft diverse oorzaken van bijkomstig belang.

Allereerst iets over uw antwoord. Uw antwoord op de vraag van de luisteraar om als CAO-onderhandelaar iets te doen aan de onkostenvergoeding, was, dat die het laatste jaar of jaren al flink was verbeterd.
Maar, Huub, óf je staat hier dan lelijk te jokken, óf je weet er niets van. Ga ik uit van het eerste, dan is dat héél erg en een vakbondsonderhandelaar onwaardig! Waarom? Om aan de buitenwereld een verkeerd beeld te laten zien? Om het plaatje beter te laten lijken, dan het is? Want een simpele kijk in de voorbijgaande jaren leert, dat het niet zo is. Glashelder als ik al bij mijzelf op de oude loonafschriften kijk en die naast de huidige neerleg. Ik neem u even mee om de onwaarheid van uw opmerking aan te tonen en dan kijken we, om deze brief wat overzichtelijk te houden, naar de vergoedingen per 24 uur afwezigheid.

In 1975 werd 45 gulden onkostenvergoeding per 24 uur vergoed. Dat is ruim 20 euro en deze vergoeding steeg gestaag tot 82 gulden, een kleine 40 euro tot circa 1992. Eind jaren ‘80 en begin jaren ‘90 van de vorige eeuw hadden we ook een redelijke vergoeding voor een stilstaand weekeinde, die, als ik het wel heb, 150 gulden voor de zaterdag en 250 gulden voor de zondag bedroeg. Nadien werd op zeker moment het grootste deel van die weekendvergoeding afgeschaft en de onkostenvergoeding steeg niet meer.
Alleen de laatste 2 tot 3 jaar heeft een ‘verhoging’ plaatsgevonden: het laatste jaar van 42,72 naar 43,08, een verhoging van maar liefst 34 cent! Beste Huub, zelfs op weekbasis, dus van 7 x 34 cent (= €2,38) kun je nog geen zoute haring kopen! En de eerdere keren dat deze onkostenvergoeding, pas na jaren, weer omhoog ging, waren vergelijkbaar weinig. Van een forse verhoging, Huub, is dan ook totaal geen sprake, terwijl de horeca de prijzen vanaf 1992 inmiddels meer dan verdubbeld heeft. Betaalde ik voor een kopje koffie in Frankrijk rond 1992 nog 3 frank (nog geen 40 (euro)cent), thans is dat € 1,20: het drievoudige!
Overal hebben de prijzen van eten en drinken een enorme prijsverhoging laten zien, terwijl wij, hardwerkende chauffeurs, het met een hongervergoeding moeten doen!

Begrijpt u, Huub, waarom ik (en met mij vele anderen), zo boos op u ben geworden? Maar goed, misschien stond u wel helemaal niet te liegen. Misschien, hoewel ik het me nauwelijks kan voorstellen, misschien wist u wel niet beter! Hoe onwaarschijnlijk dat ook klinkt, het kan zo zijn. En eigenlijk is dat ook heel erg, dat u niet eens weet, waarover u praat. Dat u niet eens weet, wat u zegt. En dat u zich wel uitgeeft voor ‘onderhandelaar’. Een niets wetende onderhandelaar die voor uw leden, en -hoe vreemd- ook voor niet leden, een C.A.O. moet afsluiten.

Triest, héél triest!

Willem Grünbauer, Willemdeschaker@hotmail.com willemdeschaker.blogspot.com/

Reageren op dit bericht

Deze brief downloaden en verspreiden

Beste allemaal ,

Na het enige tijd volgen van de diverse internet forums zijn wij tot de volgende conclusie gekomen namelijk; Dat we allemaal het zelfde doel voor ogen hebben te weten betere arbeidsvoorwaarden in het beroepsgoederenvervoer !

Alleen en nu komt het i.p.v. de koppen bij elkaar te steken zijn er een paar bezig de koppen tegen elkaar aan het slaan en dat is nu net het hele kardinale punt, als wij met z'n allen wat willen bereiken naar de toekomst toe , en dan spreek ik niet over het etterende gezwel wat wij de cao onderhandelingen noemen die nu al 9 maanden aan het zweren zijn en beogen een akkoord te bereiken met een looptijd van 1-1-2010 t/m 31-12-2010.

Maar echte arbeidsvoorwaarden bewerkstelligen die in andere bedrijfstakken al lang gemeengoed zijn en werkelijke verbeteringen voor een sociale, fatsoenlijke, betere en eerlijkere cao af te sluiten zonder iedere keer weer met een select groepje werkgevers de confrontatie aan te moeten gaan die het credo huldigen verdeel en heers en voor het bekende dubbeltje op de eerste rang willen zitten en dat ook al jaren doen!

Onthoud dan heel goed dat alleen wij SAMEN iets kunnen bereiken en dan zullen een aantal mensen moeten buigen en over hun eigen ego heen moeten stappen en dan zal ook oud zeer uit het verleden aan de kant moeten worden geschoven alsmede een aantal persoonlijke motieven van welke aard dan ook , alleen dan , en ik herhaal alleen dan krijgen wij de arbeidsvoorwaarden die wij verdienen !

Wij zullen hoe dan ook SAMEN en niet tegen elkaar ten strijden moeten trekken voor onze eigen toekomst want het is nog niet te laat en degene die denken dat bovenstaande teveel is voor hun gekrenkte ego's gelieve te verhuizen naar Timboektoe of aanverwante oorden, want echt we hebben elkaar kei en keihard nodig !

Bedenk goed dat wij niet betweterig willen doen maar de situatie is wel zo er anders maar een eindoordeel is namelijk; DAN GAAT HET LICHT UIT !

Veel wijsheid en respect gewenst en bedenk wel,

“ALLEEN BEN JE NIETS MAAR SAMEN STAAN WE STERK”

Groeten,

Loek , Ben en Henk .

Reageren op dit bericht