Aanmelden  bij Chauffeurstoekomst is gratis.
Je ontvangt de Nieuwsflits door je email adres in te vullen

Volg ons op

Hoe een werkgever omgaat met zijn personeel.
 
Na verschillende hart infarcten  besloot de controlerende genees heer van het GAK dat ik niet meer mocht rijden en men werk als  chauffeur moest staken. En hij  er voor ging zorgen dat ik afgekeurd werd.
Wat er gebeurde,  op 20 mei 2001 om 09.30  kreeg ik vreselijk pijn op men borst en mensen geloof me je denkt er niet aan dat het een hart infarct is, ik was onderweg naar  Antwerpen met een lading oud papier, de pijn werd erger tijdens het lossen er van  ik was leeg en een collega  die inmiddels achter me stond maakte de oplegger schoon van binnen en deed hem dicht , op naar de laadplaats van het zelfde bedrijf  een poort verder, daar  wagen binnen gezet  voor het laden van 5 grote rollen papier die plat  neer gelegd werden,  na veel pijn en moeite  wagen dicht gemaakt  en zou papieren halen voor vertrek.
Ik  moest een trap op lopen  , nou dat kon ik vergeten dat lukte niet  maar na enige tijd was ik boven, wachten  de pijn wordt erger  en je denkt er niet aan dat er iets met je hart is > nu weet ik beter, de trap af  heb ik gedaan zoals een kind het doet  met je kont op de trede’s  laten zakken, in de wagen gekropen en  rijden .
Onderweg  werkgever  gebeld  die zei gelijk heb jij geen hart infarct  ik groots  dat zal toch niet zal me gestoten hebben ik ga in Heerlen wel even langs het ziekenhuis voor pijn stiller.
Waarop hij zegt kom naar Roermond lijkt me beter, zo gezegd zo gedaan,  daar aan gekomen met de nodige  pijn en  overgeven van de pijn  in de auto met de vrouw van de baas en naar de dokter toe , die inmiddels al gebeld was door de baas met de mededeling  verdacht op hart infarct  daar aan gekomen laat hij me eerst een half uur wachten na 3 keer iets spuiten onder men tong zegt hij met spoed naar het ziekenhuis  je hebt een hart infarct.
Met loeiende sirene naar het ziekenhuis, ik zeg nog tegen de dokter geef me een spuit tegen de pijn  kan ik weer verder gaan met en werk , me niet  realiseren wat er gaan de was
De  dokter zegt je gaat nergens heen meer je blijft hier, en dat heb ik geweten kreeg een infuus  met ik denk wel 6 verschillende  slangetjes er aan, waaronder  morfine om me kalm te houden,de tijd  was inmiddels 14.30 uur dat ik in het ziekenhuis was, na  verloop  van tijd mocht ik naar de gewone afdeling, en toen naar huis  al voelde ik me niet lekker.
Vaderdag,  bezoek,   ik was die dag geheel niet lekker  was bezig op internet toen ik zij  bel de dokter maar want dit gaat niet goed  kreeg weer erge pijn op de borst. En ja hoor weer een infarct, dus weer ziekenhuis
Na een stuk of wat infarcten (tot dan 5 gehad, grote en kleine)  begon ik op te knappen
Ik had er weer zin in  kon de hele wereld weer aan  voel de me lekker  en baalde van het thuis zitten,  ben gaan praten met de controlerende genees kundige ik wou weer aan het werk en na over leg met de werkgever mocht ik gaan werken , ik blij.
De afspraken waren dat ik geen nacht ritten zou doen, dat ik niet voor  7 uur hoefde te gaan rijden en dat ik na 21.00 uur  niet meer zou  werken  dus  zo voldoende nacht rust zou krijgen dat ging 2 weken goed  toen begon het gezeik weer van s’nachts  rijden
En ik begon steeds meer moeilijk heden te krijgen zo als vaak pijn  en de weekenden echt nodig hebben om bij te komen van het werk.
Wat ik wel wil op merken is dat de opdracht gever waar ik voor reed er wel rekening mee hield dat ik geen zwaar werk hoefde te doen zoals  zelf het laden en het lossen  ook hoefde ik geen ladingen  te doen waarbij de kap open hoefde te maken.
Ik was onderweg naar huis van af München het is dan januari  2002 beroert  en pijn  ik stop nog in Koblens aan de 61 voor een bakkie en een broodje in de wagen nog iets onder men tong gespoten tegen de pijn  dat zakt iets na de koffie onderweg, maar kwam niet ver  bijna elke parkeerplaats tot aan München gladbach heb ik gehad bij route 61 (autohof) waar men vrouw werkte  gestopt en naar binnen gestrompeld  daar men vrouw( nu ex) gebeld  en de dames daar maar opletten en zeggen van we bellen een dokter ik zeg nee wacht tot men vrouw er is en die was er zo
 
Toen gebeld  de nood arts kwam en ook gelijk een ambulance
En ja hoor weer een infarct,  werkgever gebeld .
Waar de wagen staat en waar de sleutels zijn , na het ziekenhuis verblijf in Duitsland naar huis  op dinsdag  morgen  een week later  een brief van de werkgever  met een rekening
voor 33 euro paletten en een rekening van 5 uren A 60 euro  voor het schoonmaken van de cabine  terwijl die schoon was  had namelijk  na de jaarwisseling  een nieuwe  lease truck gekregen dus  vies???? Dacht het niet  het plastic  zat nog tegen het hemel en de wanden en op de bijrijders stoel
 
Gelukkig  was ik lid van de NVvB die gelijk een bezwaarschrift indienden en de werkgever bond behoorlijk in, gevolg rekening werd  verscheurd.
Na een hoop tegen werking van de werkgever  ben ik uit eindelijk op 20 mei 2002 afgekeurd
En door dat de mensen van de NVvB mij geholpen hebben  is de werkgever gesommeerd om  een en ander goed op papier te zetten.
Wat ik nog wil zeggen:
Elke keer als het mis was met me (lees infarct groot of klein) ik heb altijd gezorgd dat de werkgever op de hoogte was van mijn gezondheid's toestand hij heeft 1 keer gebeld naar mijn huis terwijl ik in het ziekenhuis lag om te vragen hoe het ging,  en ja ja u leest het goed wanneer ik weer kwam werken hij heeft zelf nooit de moeite geen moeite genomen of om langs te komen of om zelf te bellen naar me. De  opdracht gever waar ik voor reed belde geregeld  zo ook de man van de planning waar ik mee van doen had.
Nu  ben ik vorig jaar geopereerd en is bij mij een I.C.D =  intern cardio defibrillator onder de huid geplaatst  en heb toen tevens te horen gekregen dat men hart nog maar werkt voor 20%  het betekende ook gelijk  met die operatie dat ik al men groot rijbewijzen mocht inleveren  over hield ik alleen  mijn B,E
Dit is het verhaal van Johan chauffeur in ruste,

J.C.H.

Verhaal van Johan